maandag 10 maart 2014

“Can’t Go Wrong Here” Interview with Michael Klinkhamer in Phnom Penh.

Dutch photographer Michael Klinkhamer will be exhibiting his photo series “Can’t Go Wrong Here” at FCC Phnom Penh. The show will feature a series of photographs he has taken during the Cambodia Photo Tour Klinkhamer is conducting throughout Phnom Penh over the last 6 months. Klinkhamer is a professional photographer with over 25 years of experience. He is permanently based in Phnom Penh, and we met at the FCC Phnom Penh to discuss his experiences and travels, and how he wound up pursuing his photography and workshop teaching passion in Phnom Penh.











 

Thanks for stopping by! So, how did you first get involved with photography?


I started doing photography while traveling as a young man of 20 years old. I went to America, my first big tour. I bought a camera and pretty soon I was publishing my images in magazines. Eventually I started traveling in Asia. At that time I was already doing professional photography in Amsterdam, mainly studio work and made a good living, but needed to explore the world more. Asia was my second big trip. I went to Sri Lanka and Sumatra and then to Java and Bali around 1983. I started to take pictures with a Nikon FM2 with 2 or 3 lenses, using Kodachrome color film and Tri-X Black and white film of course. I did some really good photographs of people then. I ended up in Australia selling those pictures. Somehow there was a quality to it. Those kinds of pictures are more or less the same as I do now, to be honest. The same interaction of people I meet on the streets. Market people, monks, landscapes and stills.

What happened after the trip to Asia?

I went back to Europe after this tour and started working in magazine photography, shooting for high profile glossy publications in Holland, specifically on current affairs, arts and also business publications-annual reports, doing portraits of CEO’s. At some time I was asked by to photograph for the Dutch automotive industry, shooting portraits of designers, executives, the latest cars, Porsche, Jaguar, Alfa Romeo, etc. It was a photographer’s dream, at that time. You’re traveling in luxury on other people’s expenses. It’s like working in fashion.  You are under pressure and supposed to get the job done at the highest level.
In 2006 it was time for change. I started writing feature articles and for example on architects. Like, architect Daniel Libeskind in N.Y.C (Freedom Tower) and also on the provocative CCTV building by Rem Koolhaas in Beijing-China. In 2008, the Olympics were about to happen. So, I went there a few months before the Olympic games started to photograph the new architecture and general atmosphere in Beijing this time on assignment for Nikon-Pro their international magazine. A great showcase!
At the same time I am intrigued by the spiritual connotations in a lot of the scenes you find in Asia. Simple natural things, like flowers and leafs, stark images, strong graphics, which are always so beautiful to look at, they give you peace of mind. Some press photographers photograph emotionally strong and emotionally upsetting things. Maybe as a counter to that, I’ll photograph something that’s just really pleasing to look at. When you put a fine art print on your wall it will respond to your feelings for many times and might reflect your feelings. I call them ‘Moodimages.’


But you didn’t stay in China, did you?

My next venture was in Hawaii. As you get older things change in your personal life. It was always a dream for me to work in the Pacific. Asia, Bali, Indonesia . . . there’s a lot of reminiscences to the Pacific. Hawaii is such a strong, natural place to be. I was very lucky working as a volunteer at a retreat center, where people mostly did yoga and meditation and photography workshops and Hula dancing. It opened up my mind, the feelings of another way of living. I’ve found that here, too, actually, in Cambodia. That’s where I started to think about teaching and doing photo workshops.

When did Cambodia enter the picture?

I came here in December 2010 to do an assignment on a famous Dutch painter living in Phnom Penh, Peter Klashorst. I published a feature article and pictures on him for a magazine. He was working on his exhibition for the S-21 prison museum doing monumental paintings on the victims of the Khmer Rouge. I was supposed to be here just for that interview, for a couple days, but I ended up living here ever since.
I like this place, the people, the atmosphere, to work here as a photographer and writer, you can’t go wrong! And then also eventually in the back of my mind that good idea kept coming up, to do photography workshops and photo tours here. So that’s why I started Cambodia Photo tours and Workshops by klinkphoto six months ago.


So what’s the current situation?

Setting up a photo workshop business, even though I don’t like the word “business,” is different. You’re helping and teaching people make the best out of their time and camera. They understand I am a professional photographer, they check my web site, blog and my work. They want to learn from a publishing and accredited photographer. I’m locally connected and know the place. They trust that I can take them to places they cannot find themselves. Two things I provide to them: mostly they don’t know how to operate their Camera and lenses, get the right settings and use the camera at its fullest. And also how to approach people and make a connection and walk away with a great image. I understand this and I explain how to do this and feel comfortable, while shooting. To know the camera, to feel confident, and to just ask to do a picture or just take it when it appears without hesitation.
At Cambodia Photo Tours and workshops we do some camera handling theory and after that we go out shooting and putting it all to the test. It is walking tour, with a tuk-tuks on stand-by. I sometimes point out to the beauty of things. A lot of people are very keen photographers. I give them some new tools they can put that to practice immediately.
Recently I’ve started to do a “slum tour.” There is a demand for this, it gives people something to think about and it is a reality here, so why not. I’m a little hesitant but I’ve done it a few times. It’s very confronting but also heartwarming. The air is filled with the smell of burning plastic, your feet are covered with dust, but the warm and welcoming intensity of the people makes you forget the hard impression. Of course your pictures are telling a different story. And I hope this brings awareness to the people and also to others that see them on Facebook or on their blogs. It is photo journalism on a level of social media. Everybody is a journalist these days after all.

Talk about your relation with the FCC?

When I was setting up the Cambodia photo tours and workshop, I needed a headquarters and meeting place. I talked to the FCC people and they were very welcoming for it.  Some folks come for lunch and follow my half day tour or we end the tout at FCC for happy hour and sit around to tell stories. There is also off course the historical press connection/connotation. There’s the photographic and journalistic history. So meeting at this colonial building, is already a pleasure. The service is good, the hospitality is great. If we have a group we use a separate room, in the restaurant, in the back almost like a classroom. I’m very grateful I can use it. It is a win-win situation. FCC is a landmark. If people ask, “Where are you located?” And I say at FCC, everyone knows where that is. “You can’t go wrong.”

Phnom Penh Post weekend 7days from 28-02-2014 publication.

And what about the exhibit “You can’t go wrong here”?

The title of the exhibition is an expression, I use often here in Cambodia during photo sessions. You really can take beautiful pictures here and there are great images everywhere. It’s a photographer’s dream to shoot here. It has to do with the wonderful friendly warm people, and the unique landscape. It works just beautiful. Cambodians are open, they might look serious at first, but when you smile they respond with joy. Khmer people are very open to new all things, new people, in what you have to tell them, what you can give them, and they like to hang out with you. Here, taking pictures are like breathing.
The exhibition pictures I’ve chosen are a special collection. They express the beauty and sincerity of the people here. Mostly the photographs show the beauty of the place, the colorfulness, and the stark black and white. There are surprising moments. There are things that only happen once before my camera.
All the pictures are from the past 6 months and all are from around Phnom Penh. These are images I’ve taken while conducting the photo tour. As I mentioned it’s a special collection of 35 pictures for sale. Prices are from $150 unframed to $200 framed. This show is my expression of gratitude for the opportunity to do my tours with travelers and people from a lot of nationalities visiting Phnom Penh and a big Awkoon to the Khmers in the images. It also proves that you can do pictures like this too. So join me next time and bring your own camera! Thank you!
You can learn more about Michael Klinkhame by visiting www.klinkphoto.com and www.facebook.com/cambodiaphototours. Cambodia Photo Tours by klinkphoto is hosting 1/2 day (from 1:30 pm) and full day tours and workshops (from 9:30am) meeting from the FCC daily.


zaterdag 8 februari 2014

Khmer Rouge photographer Nhem Enh: "The Blind Photographer"

Words & Photography: Michael Klinkhamer. Original S-21 Photography by Khemr Rouge Photographer Nhem Enh.
First Published in  THE BIG ISSUE-AUSTRALIA.
                                                                                                                                                      

ABOUT: A lot of photojounalists are genuinely interested in their fellow humans and hope to open people’s eyes through their work. But there are also photographers who just do their job and have no compassion with the people they portray. Michael Klinkhamer talked to Nhem Enh, a former photographer for the Khmer Rouge. It was his job to portray the prisoners in the infamous S-21 prison in Cambodia. These pictures were never intended to be published and had no journalistic purpose but turned out to form a impressive document of ‘la sale guerre’ (dirty war) and are now on permanent display at the S-21 genocide museum in Phnom Penh.

QUOTE: “I was eleven years old when the revolution started in 1971 in our village. When I was 15, I got a machinegun and I was a young soldier in the revolutionary army.”


Photography is an important medium for reporting and recording of history. Sometimes, photography can even influence history; two pictures in particular, both embedded in our collective memory, contributed to ending the war in Vietnam: Nick Ut's picture of a young naked girl fleeing her village after a napalm attack, and Eddie Adams' shot of police chief General Nguyen Ngoc Loan executing a Vietcong prisoner, Nguyen Van Lém, on a Saigon street.  Many photoreporters chose their field of work because it's exciting and because they're good at it, but most of all they're sincerely interested in their fellow men and hope their work will open the eyes of the general public to tell by their images what's going on around them.
Sometimes though, you come across images taken by photographers who had no form of compassion with the people they photographed. Pictures that were not intended to change the world. The portraits created at the notorious S-21 prison in Cambodia are cold. They were not meant for the outside world and are made without any journalistic intent. Yet, some 35 years after they were shot, these pictures have become an important part of an impressive document and a visual evidence of the Khmer Rouge's dirty war.
Between 1976 and 1979 Nhem Enh worked as a photographer in the former school building Tuol Svay Pray, during the Khmer Rouge period converted into a prison and interrogation center known as Security 21 (S-21). While based there, he photographed more than 15,000 people. Cambodians who, after being photographed, were interrogated, tortured and killed. Of all portrayed prisoners only seven survived.
Nhem Enh's 'mugshots' are now on a permanent display at the Tuol Sleng genocide museum in Phnom Penh.
Michael Klinkhamer visited Tuol Sleng genocide museum and meets eye to eye with the 'blind photographer' Nhem Enh, now 51.


After having persuaded Nhem Enh to travel to the Cambodian capital, I meet him at his hotel. He brought some photos and the actual cameras he used at the time. They're all neatly arranged on the bed, an old Rolleicord and a very well preserved Yashika.

Sitting on his bed, surrounded by the memorablia from those turbulent and horrible times, Nhem Enh makes a kind of lost impression.
But it turns out he's strangely unfazed. He looks at me with friendly eyes and a boyish smile, laughs and speaks rapidly in Khmer, a language I can not understand. Through my interpreter I invite him to visit the exhibition at the S-21 museum with me and to do our interview and photoshoot at the museum.
And so we're off to the crime-scene for a peaceful interrogation and a picture shoot.





Q: How old were you during the Khmer Rouge period?
Nhem Enh: "I was eleven years old. In 1971 the revolution came to our village. When I was fifteen I joined the army and was carrying a machine-gun. Because I was very disciplined and had high moral, I was selected to study cartography and photography in China. I went there in 1975."

Q: What kind of photos did you make when you returned to Cambodia?
Nhem Enh: I worked for the party and photographed all events, meetings of our leaders like Pol Pot and many other news events, all for our newspaper of the revolution. I took more than two million photographs, and I still have thousands of photos and negatives in my possession."

Q: When did you come to the capital Phnom Penh?
Nhem Enh: "About a month after our army had liberated Phnom Penh, I was instructed to take pictures at the S-21 prison.
The city was still being depopulated. Two million people were ordered by "Angkar" (the organization) to leave town to work elsewhere. And I was assigned to photograph the "enemies of Angkar."

Q:  How did you go about that?
Nhem Enh: "Each prisoner was given a number and was registered on a list. I told them to look straight into the camera. No head turning or looking away, or the picture would not be suitable. The prisoners often had children with them. I also took pictures of their children. For our archive.
I used several cameras - the Rolleicord and Yashica .... and also a Canon. I used flash, and worked with a permanent set-up.
I also had to photograph many prisoners elsewhere in S-21, where large groups were locked in ankle shackles. Or if a prisoner had died already."

Q: Did the prisoners know that they would be killed?
Nhem Enh: "After the arrest the men were brought in with their hands tied behind their backs and blindfolded. I took their blindfolds off, but left their hands tied. Many were crying, shouting, 'why? what have I done? I am innocent!' Some laughed a little or were confused. I could not help them and told them nothing. I had to work quickly and well. I never talked with the prisoners. That was not allowed. I had to make sharp and clear pictures and register everybody correctly. Yes, they all knew they were going to die."

Q: Who was your superior and did he check if you did your work properly?
Nhem Enh: "The commander of S-21 was Kang Keck, alias Duch. He oversaw my work and made it clear everyday that life hung by a thread. If Duch didn't like your work it meant severe punishment or death. But to me he was friendly and even gave me a golden Rolex watch."

Q: Duch was convicted of war crimes and is serving a life sentence now. How do you feel about that?
Nhem Enh: "I do not think it is right or wrong. It is another time now and we have to live with what has happened. He is locked up now, but I don't think that is necessary."

Q: But he was very cruel and murdered and tortured many people...
Nhem Enh: "He was very well respected and correct and I think it is no longer necessary to keep him locked up."

Q: If you think of all those people who were in front of your camera, what would you say to them now if you could? Do you feel any pity or remorse?
Nhem Enh: "I have nothing to say to them. In those days we had to obey our leaders and follow their orders.”





"Year Zero"

After five years of bloody civil war, the Khmer Rouge marched into Phnom Penh, the capital of Cambodia, on 17 April 1975. There was no resistance from government forces and the whole city, its population swollen by refugees from the fighting along the Cambodian-Vietnam border, was relieved that peace had come at last.
That relief was short-lived. On the pretext that they were expecting the USA to bomb Phnom Penh, the Khmer Rouge forced the whole population to evacuate the city on foot. Those who refused were shot, as were hospital patients and anyone else who was unable to walk.
The same thing happened in all other cities in Cambodia and the whole country was effectively turned into a vast forced labour camp. Pol Pot, leader of the Khmer Rouge, was achieving his dream of Year Zero, the return of Cambodia to a peasant economy in which there would be no class divisions, no money, no books, no schools, no hospitals. Religion was banned in the constitution of January 1976.


"Security Office 21"

In May 1976 the Khmer Rouge established 'Security Office 21' (S-21) in a former high school at Tuol Sleng in Phnom Penh. The purpose of S-21 was the interrogation and extermination of those opposed to 'Angkar' (the organisation), which is what the Khmer Rouge regime called itself.
There may have been as many as 150 other centres at least the size of S-21 where more than 500,000 Cambodians were tortured and executed.
Hundreds of children between the ages of 12 and 17 were rounded up from poor families in the countryside to serve as "special and honest security guards" at S-21.
Although the vast majority of prisoners interrogated and executed at S-21 were Cambodians, other victims were of Vietnamese, Laotian, Thai, Indian, Pakistani, British, United States, Canadian, New Zealand and Australian nationalities.
Those who died at S-21 were taken to the "Killing Fields" named in khmer  Choeung Ek, outside Phnom Penh, to be buried in mass graves. Inmates of S-21 who survived interrogation were taken to Choeung Ek for execution. The burial ground is now a memorial to those who perished under the Khmer Rouge.
Today Tuol Sleng is a museum of genocide, displaying prison cells, torture instruments, photographs of the victims, and paintings of some of the atrocities perpetrated at S-21.

ENDS

© Michael Klinkhamer-Phnom Penh, 2014

‘De Kunst, Het Meisje en de Dood. Gesprek met Peter Klashorst in Phnom Penh-Cambodja Februari 2014.'


‘De Kunst, Het Meisje en de Dood.'
Gesprek met Peter Klashorst in Phnom Penh-Cambodja over de liefde, HIV/Aids en wat nu?

Gepubliceerd in Nieuwe Revu, NR4-2014

Tekst en Fotografie door Michael Klinkhamer. Illustraties/Artwork door Peter Klashorst.



Opeens is de kunstenaar Peter Klashorst, dan nu toch echt de lul, letterlijk. Sinds een paar weken lijdt hij aan de ziekte Aids. Publiekelijk breeduit gemeten, vorige week in een Volkskrant interview van Robbert Vuijsje en als dé lulhannes van de maand geportretteerd in een vileine, grappig bedoelde column van Nico Dijkshoorn.
Met de daaruit voortvloeiend steun betuigingen maar ook een golf van schokkende reacties van zuurpruimen en Klashorst haters. Revu zocht hem op in een hotel, pal tegenover zijn atelier, en sprak Klashorst direct na aankomst in de zinderende hoofdstad van Cambodja, Phnom Penh.

Hoezo zit je in een hotel, Peter? Je huis en atelier ligt op nog geen 20 meter hiervandaan?

‘Channa, mijn vriendin wil daar niet meer komen, omdat ik daar volgens haar met andere vrouwen ben geweest..ze is nogal jaloers van aard.’

En jij niet?
‘Ja ik ook, obsessief jaloers, maar inmiddels wel wat milder. Ik was nooit jaloers, nooit verliefd geweest ook, maar nu wel, en met terug werkende kracht, jaloers op alle mannen die haar geneukt hebben vorige week. Ze heeft ongeveer 15-20 klanten gehad de afgelopen maand, tijdens mijn afwezigheid...tenminste ..die ze dan gefotografeerd heeft met haar I- phone...is dat veel of weinig in ons wereldbeeld?’


Nou ja, ik denk dat het tussen jou en haar toch uiteindelijk wel goed komt zo te zien...echt. Ze slaapt nu toch bij je daar gaat het om.
Ze is ook vast blij dat je er weer bent, en vindt het heerlijk om je te laten lijden en te vernederen..geniet ervan! Hoe voel je je nu?


‘Stoned, van die Thaise Aids remmers pillen. “Never a dull moment” met zo’n vrouw. Nooit rust, elke dag en nacht kapers op de kust die je meisje willen neuken voor $50 of $100,- Vermoeiend. Ik kap ermee, het is mij te veel een gedoe zo.
Ik snap het wel, maar Donderdag wil ze bij haar moeder slapen, een eufemisme als je begrijpt wat ik bedoel, en Vrijdag bij die Rus. Ze wil andere mannen/klanten niet voor het hoofd stoten. Ik denk niet dat het tussen ons echt wat gaat worden.
Dan toch maar kappen.’

Maar je bent speciaal, met gierende Aids, tegen alle waarschuwingen en dokters adviezen naar Phnom Penh terug gekomen om haar te redden, toch?

Ja, en ik had het net wel weer heel gezellig met haar.  Ik voel me soms een zeurpiet, een ouwe lul. Ze is 19 jaar en nu 3-4 maanden vrij geweest, min of meer toen ik in Bangkok werkte en in Amsterdam was. Ze wil die vrijheid liever houden. Haar koffertje is net gebracht en haar paspoort, ze is alleen nu nog te ziek om te reizen. Dat zijn wel weer van die momenten dat ik mij afvraag, wat en waarom ook weer?”

Je weet het antwoord dus, en ja waarom doorgaan met deze dodelijke dame? Waar ben je in hemelsnaam mee bezig?

‘Nou Dodelijk? Ze heeft volgens de laatste ziekenhuis testen dus géén HIV....Ik heb een niet besmettelijk HIV....een waar wonder, of die tests hier zijn totaal niet goed. Onbegrijpelijk! Ik moet het dan toch van de WC bril hebben opgelopen...Bullshit allemaal! Achtervolgen dan maar van de ultieme muze, mijn schilder model. Samen gaan we eerst naar Bangkok en daarna naar Brazilië. Ze ziet eruit als een meisje uit Auschwitz, of Bergen Belsen, ik zag laatst vreselijk beelden, van die U-tube films. Die Duitse kamp  bewakers, moesten voor straf op het eind van de oorlog de vrouwen lijken op een hoop gooien. Die vrouwen waren al komplete skeletten, maar hun borsten bleven, verbazingwekkend groot en vol, dat heeft zij ook. Brood mager en toch met enorme mooie grote tieten. Ik ben verliefd op een levend skelet, een meisje uit Auschwitz maar dan een die woont in Phnom Penh.  Night Porter deel 2, de film, met Derek Bogard en Sharlotte Rampling, die dan een bizarre seks relatie heeft met een ex-kamp slachtoffer, op zich niet zo gek voor mij, ik heb een soort vader-complex. Die ouwe van mij zat in de oorlog in een dergelijk kamp. Moeilijk te verklaren allemaal. Verliefd op een skelet met een paar tieten erop, en die ook nog de hoer spelt ook. In het begin was ze niet zo, nu is ze anders. De rollen zijn omgedraaid, eerst was ik de meester en zij de hoer, en mijn model. Maar op een moment heeft zich dat omgedraaid en werd zij de meesteres en ik de slaaf. Ze poseert nu ook niet meer, ik krijg klappen voor mijn kop en ze is on-aanraakbaar. Het is ook heel moeilijk om de rollen binnen een relatie weer uiteindelijk om te draaien. De eerste maanden van onze relatie, twee jaar geleden deed ik het nog goed, ik ontliep haar, want op een of ander manier voorvoelde ik , dit meisje wordt mijn noodlot. Toen ik gisteren terug kwam, was de rol verdeling weer heel even anders, ik voelde me redelijk fris en ik ging haar ophalen uit het ziekenhuis. Zij in een pyjama, en ik als held haar redden, de ziekenhuis rekening betalen en aan mijn arm mee naar huis. Rollenpatronen, ze is verslaafd aan de prostitutie en ik aan haar, het is net Heroïne..een dodelijke mix.’





Maar jij zit op een gegeven in Bangkok in het ziekenhuis met de constatering dat je AIDS hebt en daarna zwak en kapot in Amsterdam. Was dat niet het moment om er een einde aan te maken en je wonden te likken en een time- out?

‘Ik ben er met haar al tientallen keren mee gestopt, ik ben daarom weg gegaan uit Phnom Penh en naar Bangkok vertrokken om daar andere dingen te doen, weg van haar en andere vrouwen te vinden en om haar te vergeten, andere modellen zoeken om mee te werken en klaar ermee.

Klinkt als de beste beslissing in een lange tijd. Wat ging er dan mis?

‘Ik stortte fysiek in door alle spanningen en gebrek aan slaap, te lang, te veel drank, iedere nacht letterlijk knokken om met haar te zijn, tot 4-5 uur s’nachts met die toestanden..dat ik geen aandacht gaf aan de signalen van mijn lichaam. Toen ik in Bangkok aankwam heb ik me vrijwillig op laten nemen, uitgeput, hallucinerend en daar kwamen ze er na diverse bloed testen achter dat mijn bloed een heel hoog HIV virus niveau had van en maar 13 of 15 witte bloed cellen. Niet best dus, een wonder dat ik zo lang ben door gegaan, voordat ik zelf het gevoel had, van dit is niet okay, meer. Neem mij op, en laat me slapen!
Ik ben daar een dag of tien uitstekend behandeld en met de beste zorg omgeven. Er liepen iets van 3-4 artsen de hele dag om mij heen, er werd al aangeboden of ik met een priester wilde praten voor vergiffenis, mocht het opeens toch mis lopen. Ik had daar totaal geen behoefte aan, maar toch aardig. Er liepen rond mijn bed een hele serie prachtige zusters die speciaal geselecteerd worden op hun fraaie voorkomen, het is daar in het Bangkok hospital eigenlijk al het paradijs. Ik kan het een ieder aanraden. In het OLVG-ziekenhuis in Amsterdam kwam er geen internist meer aan te pas, maar zit je met een co-arts, een arts in opleiding, en kreeg ik het gevoel, ik kan het zelf ook wel. Pillen slikken dus, ik slik nu die pillen uit Thailand nog. Zo lang ik me goed voel is er niks aan de hand.In Holland voelde ik me langzaam tachtig jaar oud worden, de kou, de wind, de moeite om een beetje warm te blijven, en ik miste haar toch ook heel erg. Dat alles bij elkaar putte me lichamelijk uit en ik voelde me steeds slechter. Na een vreselijk vlucht met de KLM, in een verstikkende vol bacillen en virussen besmet vliegtuig, voelde ik me gelijk beter toen ik gisteren op Phnom Penh airport aankwam. In één keer warme lucht in mijn longen, blauwe lucht en zon, toen kon mijn lichaam ontspannen. Ik voel me nu ook prima, vraag me alleen nu weer wel af waar dat wijf blijft? Ze ging een uurtje naar haar moeder, haar goud ophalen of zo.

Je was en bent obsessief bezig, moet je het feit dat je aids hebt niet eerst rustig verwerken? Je lijkt er nu aan voorbij te racen.

‘Ik heb grotere problemen dan dat, zij heeft hopelijk ook toch ook Aids, het leukste is dan om samen in elkaars armen te sterven, dat zou mooi zijn. Daarom zit ik nu weer hier. Het was misschien beter om het allemaal af te sluiten, maar dat heb ik dus niet gedaan. Ik kwam hier aan en ik zag gelijk dat ze me een aantal keer gebeld had. Nou ja, ik ben direct naar het ziekenhuis gegaan. Een positief weerzien.
‘In dat stadium zit ik nu vandaag met haar.
Op de dag dat ik vertrok stond het Volkskrant Interview van Robbert Vuijsje drie pagina’s groot in de krant, iedereen zat dat artikel te lezen toen ik die ochtend incheckte voor mijn vlucht..zie ze kijken en smoezen...hey daar heb je die kale Aids lijder..die zondige hoerenloper, de smeerlap, eigen schuld.’ Maar ik heb ook heel veel steun reactie gehad, via Facebook, en kon niet iedereen persoonlijk bedanken voor de vele goede bedoelde opmerkingen maar ook natuurlijk hele andere, mindere reacties na aanleiding van dat VK Interview. Iemand had geschreven; ‘Klashorst wilde toch zo graag buiten het systeem leven, nou, ga dan lekker terug naar Nairobi, of Phnom Penh en onderga je lot net als die mensen daar. Zonder de Nederlandse of welke medische zorg dan ook, ik heb dat nu eigenlijk ook gedaan. Niet bepaald door die opmerking, die las ik hier, maar gewoon omdat ik het reizen niet kan laten en mijn meisje miste, en het stervend koud had in mijn atelier. Ik ben weer aan het systeem ontsnapt. Eigenlijk moest ik ter observatie en behandeling minstens zes maanden in Holland blijven. Na twee weken was ik al weer verdwenen, ik moet wel binnenkort terug voor andere zaken en ook in Bangkok werken, maar om nu hier weer te zijn is gedeeltelijk ook een revalidatie en ook misschien dé grote finale voor mijn verdoemde relatie.’ ‘Zij wil sterven, mij maakt het allemaal geen moer uit. Lachend; ‘Ik ben nog niet klaar met dit verhaal, model, muze, zegt U het maar? Romeo en Julia, sterven in elkaars armen!


 


‘Ik maak honderden foto’s, tekeningen en schilderijen van haar, en dat is eigenlijk waar het mij om gaat. Ze is als skelet vrouw, zo prachtig helder te tekenen, beetje zoals bij Egon Schiele, ken je dat werk? Een soort super magere stok vrouwtjes, heel basic en met mooie duidelijke lijnen geschilderd. Echt, het gaat mij niet om een seksuele relatie, dat heb ik toch al nauwelijks met haar, “me no power” zegt ze dan. Toch ga ik ermee door. Want ik ben blijkbaar nog niet op haar uitgekeken. Net liep ze weg en zei tegen me;
‘I hate you and I also love you!’ Van dat ene woordje ‘love’ haal ik weer kracht. Ze laat me lekker bungelen. Haar koffertje staat klaar met haar paspoort.

Ik heb soms ook voorstellingen dat ik haar uit het raam gooi, en dat het echt over is. Ik wou dat ze dood ging, dat zou dé oplossing zijn.
Mijn bedoeling is om met haar over een paar dagen weg te gaan, uit Phnom Penh, want hier zitten wij gevangen in haar wereld van de prostitutie. Of dat allemaal lukt blijft de grote vraag, ze wisselt namelijk om het uur van gedachte.’

Maar jij ben toch kunstschilder? Wat heb je met die prostitutie te maken?

‘Daarom wil ik haar nu ook meenemen, weg hier. Dan is het te doen, uit die wereld. Wat wij mannen willen is een gratis hoer, dat willen alle mannen. Ouderwetse slavernij. Alle mannen willen hun eigen hoer in huis hebben zitten ook mijn vader, en jou vader.’

Ik kan haar wel 1000 dollar geven, maar het geld heeft totaal geen betekenis voor haar. Gisteren avond wilde ze even uit met mij naar Naga World, een groot casino, hotel, bordeel hier. Daar ontmoet ze haar vriendinnen, die allemaal de hoer spelen en daar hun geld weg brengen. Dat werk en gokken ligt allemaal in elkaars verlengde. S’avonds optutten in de salon en dan op stap naar de eerste club om een “short time” te doen, met een seks toerist en kijken of dat lukt, een gokje. Dan door naar de volgend nacht club, kijken daar wat te vinden is, weer een gokje om te kijken of er misschien een rijke Koreaan of Amerikaan feest wil vieren met haar. Als dat niet lukt, of wel, dan door naar de volgende club, of even kijken in het casino of daar het geluk haar toe lacht, zo werkt dat. Binnen een kwartier verspeelde ze mijn 350 dollar. Geld waar ze die week ervoor 5 dagen met een klant op reis voor is geweest, naar een resort. Het gaat haar niet om het geld, dat heeft geen betekenis, het is de spanning, de aandacht, de dingen die ze dan mee maakt. Ze zijn dol op gokken en spelletjes! Ik ben geen gok voor haar meer. Ik ben een sadistische spelletje. Dat ik daar heel moeilijk mee om kan gaan, en dat ook erg vind komt niet in haar op. Ik heb ook geen betekenis, ik ben in haar ogen een ouwe lul, en ze wil met jonge jongens uitgaan. Allemaal heel normaal. Maar het gaat zeven dagen per week dag en nacht door. Niet vol te houden! Terwijl ik aan het schilderen ben of gewoon wat wil lezen, of met jou wat drinken ergens. Het is dood vermoeiend! Daarom ben ik ook weg gegaan uit Phnom Penh, om in Bangkok, en daarna in Amsterdam echt te kunnen focussen en te schilderen, de opdrachten stromen namelijk wel binnen!

Heeft dat denk je ook te maken met het feit dat je nu een bekende Nederlander bent met Aids? Nog snel een Klashorst schilderijtje bestellen voordat je straks dood bent?

‘Zou kunnen, maar daar ben ik nooit me bezig. Ik heb de hele kunst wereld en handel al lang opgegeven. Ik verkoop vrijwel alles via Facebook. Ik selecteer ook eigenlijk nooit mijn werk, ik schilder en teken stug door, tot de dood erop volgt. Wat er daarna allemaal gebeurd is niet van belang.’Ik ben nog niet dood, zij ontkent nu dat wij Aids hebben allebei, dus heb ik geen aids en zij dus ook niet!



~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

vrijdag 8 november 2013

Michael Klinkhamer Photo Collection. Phnom Penh_Cambodia 2013.









A woman scavenging the city waste for anything to sell, in order to support her child and family in Phnom Penh. 

Night time street vendor on Sosowath Quay in Phnom Penh.
"Let it rain down on me" Nightime downpour on boy in Phnom Penh.



  

zaterdag 22 juni 2013

Michael Klinkhamer Photo Sales Exhibition, Okun Cha Cambodia.


Peter Klashorst Gallery Presents: Michael Klinkhamer Photo Sales Exhibition, Okun Cha Cambodia. 
Opening 28-06, show runs till 4-07-2013.

In this digital age, most of my pictures appear in magazines, on the internet via I-pads or on social media.
"I believe it is time for a couple of my images to be freed from their digital containment in order to open up fully  and scream their message of beauty and horror on a larger scale on XL print".


"Working in Cambodia and around the Capital city Phnom Penh was very rewarding exciting and often spicy. It's a full-on life's combustion of experiences and random emotions."

Michael Klinkhamer exhibits his MoodImages-Fine Art Photographs, but also some gritty photo essay style images of every aspect of daily life. "What remains are pictures of illusions of dreams and nightmares. Like the lotus flowers, life emerges again and again from the dark and muddy waters."
                                            
"I hope to see you on 28 June between 4pm and 10pm at the Peter Klashorst Gallery."
Okun Cha! (Thank you in Khmer)

Peter Klashorst Gallery
Spuisstraat 219, 1012VN, Amsterdam.

See you there,
Michael Klinkhamer.


Michael Klinkhamer Photo & Text Productions.
Amsterdam-Holland
Cellphone +31(0)659495907
info@klinkphoto.com
http://www.klinkphoto.com




donderdag 13 juni 2013

Cambodian Faces, the Essence of a Nation.


Any visitor to Cambodia will remember the people long after they returned home.
Blessed with warmth and a curious mind, their faces radiate a deeper sense of strength, spiritual lightness and determination to give everything in this life.

Photographer Michael Klinkhamer captured these Cambodian Faces in a black and white photographic journey, mostly around the capital city of Phnom Penh for over a year, between 2011-2013. Including the national mourning period after their king Norodom Sihanouk passed away in October 2012.

Cambodia's cultural heritage remains firmly rooted in Buddhist tradition, with the Khmer ethnic group accounting for approximately 90% of the population. The largest ethnic minority groups are the Vietnamese and Chinese population, with Muslim and Laotian, among others, making up the rest to create a unique fusion of Asian traits and rich cultural tapestry. Youthful faces of the kingdom's next generation dominate the demographic landscape.

This portrait series is my photographic celebration to the Cambodian people's melting pot and just a glimpse of the ethnic diversity of it's people.
From the strong weathered faces, to the sweet small children and all the beautiful boys and girls. Thank you to all the wonderful people that gave me almost always a open invitation without a spoken word to have their picture taken, in order to be accounted for in their incredible country, Cambodia. Akun! (Thanks)