maandag 15 december 2014

Nikon Nederland Club blad artikel 12-2014. Cambodia Photo Tours by klinkphoto



               Je kan hier bijna niet missen

Tekst | Beeld | Michael Klinkhamer
www.cambodiaphototours.asia

Op fotosafari in het Aziatische land Cambodja. Sinds dit jaar kan dat bij de
Nederlandse Nikon fotograaf Michael Klinkhamer die ook dagelijks fotoworkshop tours
in en buiten Phnom Penh organiseert.

”Ik leer fotografen vanuit de hele wereld hier onder andere hun digitale camera zo in te stellen dat ze al snel de meest optimale resultaten bereiken. Iedereen die deelneemt aan mijn workshop van een of meerdere dagen kan zich hierna een betere fotograaf noemen,” zegt Klinkhamer die nu drie jaar in het Zuidoost-Aziatische land woont.
Daar ervaart hij zijn leven en fotograferen met de Nikon camera als een warm bad.



Fotozaak ‘Satina’
Ik kan me nog goed herinneren dat Nikon camera’s in mijn leven al vroeg een grote indruk maakten. Regelmatig ging ik in de jaren zeventig op weg naar school met mijn neus tegen het glas gedrukt even kijken bij de etalage van fotozaak Satina, een chique fotowinkel in de toen nog heel gewone Amsterdamse P. C. Hooftstraat. Bij foto Satina stonden altijd de nieuwste Nikons eerbiedig uitgestald; de FE en FM2, de Professionele F serie en ook de verschillende peperdure Nikkor lenzen.
Onbereikbaar spul voor een Amsterdamse schooljongen. Wat later ontmoette ik een vriend wiens vader en moeder bekende fotojournalisten waren. Bij hun thuis lagen alle mogelijke Nikon camera’s en lenzen op de werktafel en werden in de donkere kamer stemmige grofkorrelige zwart-wit afdrukken gemaakt van bekende acteurs, muzikanten, schrijvers en politici. Ik denk dat ik daar toen besefte dat ik fotograaf wilde worden en het fotografie vak van A tot Z wilde leren, en alles wat er mee te maken had ontdekken en meemaken. Na het voltooien van mijn foto opleiding en assistentschappen bij de beste studio’s van Amsterdam en een stage periode bij de Amerikaanse National Geographic ging ik al snel werken voor verschillende tijdschriften. De markt voor glossy tijdschriften stond begin jaren negentig nog in de kinderschoenen en ik maakte veel cover werk voor bladen als De Haagse Post, Nieuwe Revu, en Rails, Quote en een hele rits reclame opdrachtgevers voor het bedrijfs leven. Uiteindelijk fotografeerde ik bijna vijftien jaar uitsluitend
voor exclusieve auto bladen zoals Carros en een hele reeks auto ‘sponsored’ bladen voor Audi, Mercedes tot aan Porsche, Ferrari en Jaguar.

Digitale revolutie.

Het is amper tien jaar geleden, dat de digitale revolutie professionele fotografie voor altijd zou veranderen. Nadat de digitalisering en de Nikon D2x in 2004-2005 zijn intrede deed werkte ik al snel
volledig digital en investeerde ik ook weer in diverse snelle AF Nikon lenzen. Rond 2008 beseft ik dat ik niet langer meer afhankelijk wilde en kon zijn van mijn vaste opdrachtgevers en besloot ik zelf interviews en reportages te gaan schrijven en produceren voor mooie bladen. Meestal over internationale culturele onderwerpen en architectuur.

Nooit meer loslaten

Het reizen en het fotograferen heb ik niet meer losgelaten. Op naar Bangkok, Los Angeles en Bali, New York en Hawaii!
Mooie tijden, altijd op de vlucht. Gewapend met mijn full frame Nikon D3 en de inmiddels legendarische Nikkor 14-24mm f 2.8, een werkpaard lens de fenomenale Nikkor 24-70mm f2.8 en te samen met de superieure Nikkor 70-200mm f2.8 telezoom kon ik werkelijk iedere uitdaging aan. Eind 2010 belande ik voor een serie spannende opdrachten voor HP/De Tijd en het inmiddels ter zielen gegaan blad Aktueel in Cambodja voor een aantal opdrachten, interviews en beeld reportages. Na een periode van heen en weer reizen besloot ik in 2013 om permanent in Cambodja te blijven
met Phnom Penh, de hoofdstad als standplaats.





Fotografie workshops

Cambodja, het ‘Kingdom of Wonder’.Waar kun je dan als fotograaf het hele jaar door eigenlijk op iedere straathoek het beste terecht? Juist daar waar het echte leven zich vooral buiten afspeelt, in
de warmte van de zon, in de drukte van de ‘Urban jungle’. In de drukke straten en spannende stegen, maar ook in het nog traditionele leven van het platteland. Phnom Penh is een bruisende postkoloniale
hoofdstad en ademt een tropisch, bijna Zuid-Frans sfeertje uit. Het oude centrum aan de brede boulevard biedt een zeer spectaculair uitzicht over de gigantische Mekong en de Tone le Sap rivieren die bij Phnom Penh te samen komen en dan gezamenlijk als de grote Mekong naar zee stromen. De oevers van de Mekong en de Tone le Sap zijn dan ook perfecte fotografie locaties, waar mensen leven en werken op en rond het water en leven in woonboten. Phnom Penh onderging de afgelopen vier jaar een ware metamorfose en zal in een rap tempo waarschijnlijk de zelfde torenflats gaan herbergen als het naburige Thaise Bangkok en Ho Chi Min City (Saigon) in Vietnam. Ik ontmoet
dagelijks mijn foto workshop gasten in het beroemde en prachtig aan de rivier gelegen FCC Restaurant. Om vandaaruit de cursussen aan te vangen (FCC staat voor ‘Foreign Correspondence Club’).



Khmer Rouge nachtmerrie

Cambodja is uiteraard ook het land met een huiveringwekkend gewelddadige recente geschiedenis. Beelden van een belegerd Phnom Penh door de Khmer Rouge tussen 1974 en 1979 herinner ik
mij nog goed uit ‘The Killing Fields’ een indrukwekkende film uit 1984 over de onvoorstelbaar wrede burgeroorlog onder het gezag van Pol Pot. De legendarische oorlogsfotograaf Al Rockoff wordt gespeeld door John Malkovitch. Fotograaf Al Rockoff ontmoet ik nog zeer regelmatig
hier, nu een oude man, maar ook nog steeds in Phnom Penh te vinden en aan het werk met zijn Nikon D5300.

Onderdeel van het leven.

Phnom Penh is zo’n Aziatische plaats waar je werkelijk op iedere straathoek interessante foto’s kunt maken. Het landschap iets buiten de stad is ook schitterend en natuurlijk niet te vergeten het indrukwekkende tempelcomplex ‘Angkor Wat’ een van ’s werelds grootste bouwwerken en een Boedistisch religieus wonder.
De Cambodjaanse bevolking is prachtig om te fotograferen, heel vriendelijk en oprecht nieuwsgierig naar westerlingen.
De meeste mensen hier staan open voor fotografie. Ik heb de indruk gekregen dat fotografie in Cambodja een gewoon onderdeel van het leven is, mensen poseren makkelijk, trots en onbevangen en dat scheelt natuurlijk enorm in het plezier dat je dan hebt tijdens het rondreizen en fotograferen. Die korte foto ontmoetingsmomenten met de lokale bevolking eindigen meestal hartverwarmend en positief. De grote uitdaging zit hem wat mij betreft ook in het maken van spontane foto’s van mensen in hun dagelijkse doen en laten.




Voorrecht

Wat is het dan een voorrecht om hier te kunnen werken met dat schitterende licht aan het einde van weer een warme en unieke dag! “You can’t go wrong here” is regelmatig mijn gevleugelde uitspraak,
tijdens een dagje toeren met een klein groepje fotografen. Vrijwel alle deelnemers onderschrijven deze stelling en gaan zelf met unieke beelden, maar ook met meer zelfvertrouwen naar huis.

http://www.tripadvisor.com/Attraction_Review-g293940-d4759247-Reviews-Cambodia_Photo_Tours_by_Michael_Klinkhamer-Phnom_Penh.html

 Zelfvertrouwen met de apparatuur en het dusdanig snel kunnen instellen van de camera is een van
de pijlers van straat fotografie maar ook de sociale vaardigheid om met mensen op een markt of in een tempel complex een korte relatie op te bouwen voor het maken van foto’s in onontbeerlijk.
Oogcontact, onbesproken toestemming krijgen om een foto te mogen maken en dat contact ook dusdanig aan weten te wenden om de situatie het beste te fotograferen is een aan te leren kwaliteit.
Oefening baart kunst. Nikon Dslr’s zijn superieur qua snelheid voor het 100%zeker vastleggen van wat je precies wilt maken. De sluitertijd bewaken... niet denken dat je met een 135mm lens een
echt scherp portret op 1/15 sec uit de hand, kan schieten. De juiste AF schepstelling modus hanteren, voor het bepaalde onderwerp. Zorgen dat je alles onder controle houdt en klaar bent om het onverwachte moment vast te leggen. Dat zijn technisch gesproken in het kort de speerpunten
van mijn instructies. Daarnaast een goed gevoel ontwikkelen voor waar je bent, waar je staat en wat er allemaal om je heen gebeurt. Leuk en spannend om te doen, voor iedere fotograaf altijd
weer een nieuwe uitdaging. De omgeving en mensen lenen zich uitstekend voor portretten, natuur, landschap, straatfotografie of zomaar de pracht en kracht van een lotusbloem, of een ontmoeting met
monniken, vrolijke kinderen, of de spontane ontdekking van een interessante verweerde muur.




Warm gevoel

Soms schokkende confrontaties met pure armoede en voor Nederlandse begrippen zeer zware levens omstandigheden komen ook voor. Dan zijn de meeste arme mensen hier ook ongelooflijk vriendelijk
en laten merken dat ze het wel zwaar hebben maar toch ook positief in het leven staan. Inspirerend, het is bijna niet te geloven maar na het fotograferen in de stinkende slums, loop je met een warm
gevoel van binnen weg. Zoveel goede mensen, echte mensen, lieve kinderen. Hard werkend in het afval, proberen te overleven met een familie in een droevig hutje. Onaantastbaarheid en acceptatie
van hun lot geeft hun de kracht om nooit op te geven. Het leven draait in Phnom Penh vierentwintig uur per dag door en dat alles in een gemiddelde buitentemperatuur van +32 graden. Cambodja, een mekka voor fotografen! Ook in de regentijd, de moesson, maak ik soms juist bijzonder mooie of dramatische beelden. Keiharde regen en kleurrijke kleding tijdens de stromende ontlading, omdat alles wat koeler is in de natuur groeit en bloeit. Prachtige fotografie momenten doen zich dan juist
voor. Een goede tip voor fotografie in moesson tijd is om naast een superdunne plastic poncho een natuurzeem lap bij je te dragen, waarmee je het water kan weg deppen en je camera en lenzen droog kan houden. Maar ook om zo je camera te beschermen tegen stof en zweet. Ik heb altijd zo’n leren Tarzan lapje van de Blokker in mijn fototassen.

Wat zit er in de fototas?

Inderdaad ik hanteer verschillende foto tassen. Het is handig om voor verschillende soorten fotografie een andere tas of rug zak of camera buidel te gebruiken.       Ik vindt het werken met een foto rugzak niet perse het handigst maar wel goed als je veel gaat lopen, je apparatuur is gelijkmatig verdeeld. Voor direct op locatie en om lenzen en toebehoren onder handbereik te hebben is een schoudertas prima, maar bij veel (zware) apparatuur loop je op een gegeven moment scheef en met een pijnlijke schouder. Bij +32graden telt al  dat gewicht drie dubbel. Een combinatie van een foto rugtas en een camera schouder paraat ‘holster tas’ waar de camera body met lens van boven in zakt heeft mijn
voorkeur tijdens lange foto ‘safari treks’ en uitgebreide stadswandelingen. Je hebt je camera direct onder handbereik en de overige apparatuur goed verdeeld op de rug. Ik gebruik sinds kort de Nikon D610 voor het FX ‘full frame’ werk, zoals in combinatie met eerder genoemde 12-14mm zoom de 24-70mm en de 70-200mm zoom. Een 50mm f 1.8 voor als ik behoefte heb om met één lens te werken. Het werken met een vast brandpunt heeft ook z’n charme. Vooral de perspectief ‘beperking’ is soms een leuke uitdaging en het geeft rust in het beeld, vooral bij een bepaalde serie. Daarbij is f1.8 ook goed lichtsterk voor spannende nacht foto’s uit de hand of reportage fotografie in bars en nachtclubs
Voor als er dan bijna helemaal geen licht meer is gebruik ik een Nikon SB-600 om in te flitsen, of voor opdrachten tijdens een receptie , presentatie of opening.

Full frame FX of compact DX?

De overstap van de D3 naar de bijna vijf jaar nieuwere D610 onlangs, was voor mij voornamelijk een keuze voor een lichter gewicht en kleinere camera. Tijdens de lange foto tours in de tropenhitte. Een hogere resolutie en een scherper en groter beeldschermpje. Wat ik daarentegen wel heb ingeleverd is de betere grip en professionelere afwerking, snellere AF systeem en professionele robuustheid van de D3. Beeldkwaliteit technisch is het verschil eigenlijk klein. De Nikon D3 sensor was dus blijkbaar zo goed dat de dubbele resolutie bij de 24 megapixel D610 alleen naar voren komt bij hele grote A2 of A 1 afdrukken of sterke uitsneden van het beeld. Het FX formaat laat je beseffen dat, wanneer je echt het verschil wilt zien, je beter ook technisch nauwkeuriger te werk moet gaan. Beter rekening houden met de diafragmakeuze en nog preciezer je scherptepunt te kiezen. Foutjes worden genadeloos zichtbaar.                                                                                                                            




                                                                                            Mijn Nikon D5100 DX was dan ooit bedoeld als mijn back-up camera, maar bleek in de praktijk zo goed en lekker handzaam dat ik met deze camera erg vaak werk.                                                           De beeldkwaliteit van deze zogenaamde ‘instap camera’ is gewoon top. Eigenlijk is het werken met het DX formaat makkelijker en meer vergevend en is de kwaliteit en handzaamheid misschien wel geschikter voor algemeen gebruik. Met de D5100 DX gebruik ik de zelfde ‘full frame’ lenzen en sinds kort ook een zeer licht, klein en handzame Nikkor DX f3,5/5.6 VR 55-200mm zoom lensje.
Het mooie is dat deze DX lenzen eigenlijk spotgoedkoop zijn en optisch prachtig voor close ups en een meer filmisch beeld leveren. Fotograferen op reis is vaak een kwestie van compact en vooral lichtgewicht. Het DX formaat is daarvoor zonder afbreuk te doen aan de beeld kwaliteit een
compromis loze oplossing. Het gebruik van het FX formaat bied wat meer ‘diepte’ bij bepaalde foto’s en bij het gebruik van een vrij open diafragma en doet daarmee dan kwalita tief sterk denken aan midden formaat beeld kwaliteit. Dat werkt ook heel mooi maar is niet altijd voor alles geschikt. Ik werk graag met beide camera’s en ze vullen elkaar goed aan. Bij veel van mijn foto werk heb je eigenlijk meestal maar één kans om dat ene bijzondere moment vast te leggen. Bijvoorbeeld bij een foto van een Cambodjaans jongetje met een enorm lotus blad, dat heeft gediend als poster en als uitnodiging voor mijn laatste expositie in 2014 in de galerie van
het Intercontinental Hotel-Phnom Penh, genaamd ‘Pure Thomacheat’. Hiervoor schoot ik een kleine serie beelden van vier foto’s van dat ventje, waarbij er één foto precies die combinatie van perfectie
en uitstraling had die ik zocht. Noem het geluk, noem het timing, ik noem het perfectie. Vertrouwen op mijn Nikon. Bij een A1 formaat print vallen al die factoren glashelder samen.                     Fotografie liegt namelijk nooit.

Meer informatie:
• cambodiaphototours.asia
• www.klinkphoto.com
• facebook.com/cambodiaphototours






maandag 1 september 2014

MONK DANCE in Cambodia by Michael Klinkhamer



MONK DANCE in Cambodia.
Text and Photography by Michael Klinkhamer in Cambodia.
Before monks prepare themselves to leave their pagodas and venture out into the city, a remarkable – almost dance-like – performance unfolds with steady, practiced body movements.  Quickly and securely, the monks cocoon themselves within their robes and emerge a couple of seconds later, looking the part: multilayered and beautiful, timeless, expressing an outer worldliness kind of dignity. Photographer Michael Klinkhamer was welcomed into the Areyaksat pagoda in Phnom Penh to get up close while a young monk was getting himself all wrapped up, ready to step out into the material world.



 …..
You see them everywhere in Phnom Penh: Buddhist monks striding along solo, or together in colourful groups through the busy streets. From early in the mornings, collecting donations and food, until later in the day before sunset when they find their way around town for some additional study or teaching, or spend some time relaxing along the Phnom Penh riverside.
The flowing robes worn by these ubiquitous monks – in saffron shades ranging from bright yellow to blazing orange to deep, dark red paprika or a stylish maroon – are part of a 2,500-year-old tradition that dates back to the days of Buddha himself, whose very first monks wore robes patched together from rags. As the number of his disciples grew, Buddha devised a few regulations about their robes, all of which were recorded into the Vinayap-pitaka, one of three Buddhist scriptures that together comprise the Tripitaka (its primary subject matter: monastic rules for monks and nuns).
In those early beginnings, Buddha instructed his disciples to scavenge for rags from rubbish heaps; to find useless cloth that had been chewed by rats or oxen, scorched by fire, soiled by childbirth or menstrual blood, or used as a shroud to wrap the dead before cremation.
Any part of the cloth that was unusable was trimmed away, with the remaining cloth ‘purified’ by being boiled and dyed. Bark, flowers, leaves and spices such as turmeric or saffron gave the cloth its distinctive saffron colour.
Nowadays, ‘modern’ monks can simply visit the local markets, where robes are for sale for about $25. They are free to choose a shade that fits their mood or desire for personal expression. There is no real ranking, rule or status that dictates the kind of colour they wear. Young novices are typically dressed in yellow or bright orange robes, while a pagoda master monk might choose a more modest shade such as cumin or saffron (in all, there are six colours to choose from). During the annual water festival celebrations here in Cambodia, many are gifted new robes by their local communities.

DID YOU KNOW?
·       A Theravada Buddhist robe is called sbang cheypor in Khmer
·       The sbang is used to cover the upper legs; the cheypor is used to cover the torso
·       The krang cheypor is the part that allows the right shoulder and arm to be uncovered
·       Buddha designed a piece of cloth called the antaravaska, measuring about six feet by nine feet, that wraps around the torso, sometimes folded and draped over the shoulder
·       According to the Vinaya-pitaka, Buddha asked his chief attendant Ananda to design a rice paddy pattern for the robes, so Ananda sewed strips of cloth representing rice paddies into a pattern separated by narrower strips to represent paths or waterways
·       To this day, many of the garments worn by monks are made of strips of cloth sewn together in this pattern, often a five-column pattern of strips, or sometimes seven or nine strips
·       In the Zen tradition, the pattern is said to represent a ‘formless field of benefaction’; it might also be thought of as a mandala representing the world
·       An under dress, these days held together with modern zippers with a couple of handy pouches for personal belongings, is called ahangsak and is mostly worn during work activities in the pagoda
·       Khlum cheypor is the way to dress when leaving the pagoda and covers all upper body parts, including arms and hands
·       An additional cloth, ben bat, is used to cover the body while collecting daily food offerings from private homes or local businesses around town
·       A wide ribbon, called wathapun, ties the whole outfit tight
·       To hold the cheypor together, monks use a woven rope belt, called ottarkhot
·       In cold weather or strong sunshine, a sangadey – folded many times – is draped over the bare shoulder by way of protection.





zondag 15 juni 2014

Exhibition By Dutch Photographer Michael Klinkhamer: Pure Thomacheat.









Exhibition By Dutch Photographer Delves Into Cambodia’s Fragile Natural World
BY  | JUNE 15, 2014


Photographer Michael Klinkhamer’s latest exhibition, “Pure Thomacheat,” is a reminder of the fragile natural world that is often overlooked by the inhabitants of cities such as Phnom Penh.
“In the cities with people rushing to get more money and more business, the power of nature the power of flowers…subsequently they’re suffering from our environmental impact and it’s very delicate, the secret life of plants,” he said, speaking at his exhibition this week. 





The 15 photos, which went on display at the InterContinental Phnom Penh’s Insider Gallery on May 29, bring us a step closer to this “secret life.” Blown up to poster size, they reveal the delicate form, the birth and decay and ultimately the power of Cambodia’s natural world.
Describing them as “mood images” the Dutch photographer hopes that they provide the viewer with an escape from the troubles of their day-to-day life.
In contrast to Mr. Klinkhamer’s last exhibition, “Can’t Go Wrong Here,” (February 2014), which featured photographs of people that live in Phnom Penh,  “Pure Thomacheat” has only one photo featuring a person.
The photo “Boy” depicts a young child staring intensely from behind a lotus leaf. Mr. Klinkhamer explained that this “is [the] essential photograph of the exhibition because the boy is pure. The leaf in front of him…there is a heart shape feel to it. It brings things together, humanity and nature as one.”


By stripping away the color from flowers and plants, the next few photographs in the series illuminate the delicate intricacy of nature’s form. The contrast of rotting leaves next to flowers yet to blossom is described by the photographer as an example of the “circle of life.”
This constant renewal is not unique to nature. “You have both the young and the old and I think that is an integral part of the Buddhist religion too and the way people live here,” he said.


The majority of the photos were taken within Phnom Penh, though there are some that were taken in the provinces. Using a vivid filter, the photographer brings out the sun’s powerful energy in “Synthese,” and the contrast of water droplets in “Tears In The Rain.”  The last photo in the exhibition shows a multi-colored waterfall; taken in Pailin province it is entitled “Source” and represents both the beginning and the end of the life cycle.




Having witnessed the environmental destruction in Pailin caused by extensive logging, the photographer hopes that his exhibition will show people that Cambodia’s nature is at risk of being lost. “The message [is] keep looking at the details, keep looking at the beauty of [nature] and remember it’s very sacred and very fragile, take care of it and don’t destroy it.”
“Pure Thomacheat” is on display at the InterContinental Phnom Penh’s Insider Gallery through June 28, 2014.
© 2014, The Cambodia DailyAll rights reserved. 

http://www.klinkphoto.com/pure-thomacheat-pure-nature




maandag 21 april 2014

“Can’t Go Wrong Here” by Michael Klinkhamer


Dutch photographer Michael Klinkhamer was exhibiting his photo series “Can’t Go Wrong Here” at the famous Cambodian FCC-restaurant in Phnom Penh, from 29-February until 29 April 2014. The photo show featured a series of photographs he made during the Cambodia Photo Tours and workshops, he was conducting throughout Phnom Penh from August 2013 until February 2014. All prints are made by the artist and printed on a the Canon Pixma Pro-1 on Canon Matte A3 fine art papers. For more information about the ongoing workshops and photo courses you can enter: www.cambodiaphototours.asia  Michael Klinkhamer is a professional photographer with over 25 years of experience. He is permanently based in Phnom Penh and organizes workshops and photo safari around Cambodia for photographers from around the world, who like to just learn the basics or improve their photography skills, in-depth while travelling the "Kingdom of Wonders",  Check out the newest custom tour/workshops program for photo treks and adventure-luxury photo tours available for 2014.  
All images of the exhibition are available for purchase, some 1/50 prints have been sold but with a limited edition of 50 pieces per image, you are still able to find your preferred image available for purchase. Contact Klinkhamer directly by phone +85560873847 or by e-mail: info@klinkphoto.com Prices range form $150 to $200 per print. 
Please enjoy the Images below from "Can't Go Wrong Here" by Michael Klinkhamer Photography. www.klinkphoto.com